من همینجا/به وقت/تهرانم
اشکای من گوله گوله/میچکن تو ماهیتابه/همه دود میشن می سوزن/شام من گریه کبابه
من مازوخیسم دارم عزیزم!روانی ام یک ماده گاو زشت و مریضم،روانی ام هر روز درد قائدگی دارم از خودم از این تهوعی که تورا "سارتر"می شدم از فیم های دق زده در گوشه ی اتاق از بار ها ی خسته شد از این همه الاغ از ژانر های تیره ی این فیلم دل بکن یا شعر را ولش کن و من را بغل بزن ودکا بریز! خوب مرا حل بزن!بنوش! من گاو زخمی ام تو مرا سرخ تر بپوش تا حمله های جنگ جهانی شوم که تو هیتلر شوی به زیر همین پرچم "وتو" اهرام مصر زیر تنم خاک میشود یوسف درون پیرهنم چاک میشود سرگرم این رمان قشنگی که کوری ام با چشم های دربه در مردشوری ام از عقده های سرکش ِهی دوست دار...دار تا شب هبوط کرده ام از برج زهر مار من ماده گاو زخمی دجال ها شدم یک عمر مسخ سوژه ی حمال ها شدم تو مست ریشخند "فرویدی"اسیر من! از این تئار خسته برو "شکسیر من! در خانه ای که سخت سیاهی جزامی ام سر گرم گوش دادن آواز "حامی ام" از هر مزخرفی که شنیدیم حظ کنی یا ذهن مومیای من را عوض کنی از مازوخیسم های زمین کم نمیشود این زن برای هیچ کسی خم نمیشود این شعر را به هرچه زنی که فراری ام تقدیم میکنم به تویی که نداری ام **************************************** و کار دوم: مثل این خلط بی پدرمادر هی تو را در خودم فرو بردم چرک تا مغز استخوانم رفت ذره ذره من از تو میمردم من جنینم فسیل تر می شد زخم هایم عجیب می دردند هی تو را عق زدند در لیوان قرص هایی که خودکشی کردند تو انرژی هسته ای هستی که سرم را به باد خواهی داد یا به گاوی که می چرد در دیس فیلسوفانه یاد خواهی داد: عشق چیزی شبیه کنسرو است مثل دریا درون یک ماهی مثل کاناپه های لم داده مثل دیگر مرا نمی خواهی خودکشی در جنین مصنوعی هی تو را در تو مردگی کردم ذره ذره من از تو میمردم فکر کردم که زندگی کردم عشق تصویر مضحکی دارد مثل یک زن بدون پیراهن یا مقدس مآب تر از این: به!چه لب های خوشگلی دارن!!! زن به طرزی غریب آزاد است بین ندان چند دایناسور مجتهد های عشق جایز نیست فیلم ها از کمر به پا سانسور حس آزاذی از بدن یعنی : گیر کردن به پای اختاپوس ما به تختی دو خوابه محدودیم مثل زن های عهد دقیانوس استخوان های من که می پوکید گشنگی را فقط سگی فهمید مثل این گاو بی زبان جز تو عشق را هر پدر سگی فهمید!!!!!!!!!!!!!
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
متولد:23/11/1363
فوق دیپلم ادبیات
دانشجوی کارشناسی حقوق
یک جنین نارس .دور مچ 37 سانتی متر.سایز کفشمو نمیدونم ولی اینو خوب میدونم که هیچ وقت پامو توی کفش دیگران نکردم.قدمو هم اگه زخمام رو در نظر نگیری 164 سانتی متره.از زرتشت هم که بگذرم هیچ آتیشی آرومم نمیکنه.من فقط به این فکر میکنم:
اینروزها آنقدر دوست بوده ایم که دیگر وقت خیانت است.
